Tefhim-ul Kuran: Ankebût  Suresi 10. Ayet Meali

  • وَمِنَ
  • النَّاسِ
  • مَنْ
  • يَقُولُ
  • اٰمَنَّا
  • بِاللّٰهِ
  • فَاِذَٓا
  • اُو۫ذِيَ
  • فِي
  • اللّٰهِ
  • جَعَلَ
  • فِتْنَةَ
  • النَّاسِ
  • كَعَذَابِ
  • اللّٰهِۜ
  • وَلَئِنْ
  • جَٓاءَ
  • نَصْرٌ
  • مِنْ
  • رَبِّكَ
  • لَيَقُولُنَّ
  • اِنَّا
  • كُنَّا
  • مَعَكُمْۜ
  • اَوَلَيْسَ
  • اللّٰهُ
  • بِاَعْلَمَ
  • بِمَا
  • ف۪ي
  • صُدُورِ
  • الْعَالَم۪ينَ
  • Tefhim-ul Kuran: İnsanlardan öylesi vardır ki, «Allah´a iman ettik» der; fakat Allah uğruna eziyet gördüğü zaman, insanların (kendisine yönelttikleri işkence ve) fitnesini Allah´ın azabıymış gibi sayar; ama Rabbinden ´bir yardım ve zafer´ gelirse, andolsun: «Biz gerçekten sizlerle birlikteydik» demektedirler. Oysa Allah, âlemlerin sinelerinde olanı daha iyi bilen değil midir?